Tomoko had gevraagd of ik meeging met een tweedaagse excursie naar Porto. Het eerste deel van de reis was met de bus. “Ik ben 10 minuten voor vertrek bij de bushalte”, zei Tomoko tegen mij. “Ik kom uit Japan en de mensen uit Japan komen graag op tijd”. Ik begreep de boodschap en was ruim op tijd op het vertrekpunt. De overige deelnemers aan de excursie kwamen allemaal uit Spanje. Iedereen stond bij de bushalte, toen Tomoko als laatste arriveerde. Het idee dat Spanjaarden altijd te laat zijn is een hardnekkig cultureel stereotype.
De bus reed in 2,5 uur van Salamanca naar het treinstation Pocinho in Portugal. We zetten de klok op onze horloges een uurtje terug, omdat Portugal in een andere tijdzone ligt. In de bus zaten voornamelijk vrouwen en er was op het station slechts 1 toilet. Het gevolg was een gigantisch lange rij voor de wc. Gelukkig stonden Tomoko en ik voorin en waren we snel aan de beurt.
De reisleider had voor de reis haar mobiele nummer met ons gedeeld, maar haar toestel kon geen Whatsapp berichten ontvangen. Daarom deelde ze in de bus een ander telefoonnummer met ons. Door de busmicrofoon noemde ze de cijfers in rap tempo op. Het ging zo snel, dat we niet zeker wisten of we het juiste nummer hadden genoteerd. Ook voor enkele Spanjaarden was het niet duidelijk geweest. Het beeld dat Spanjaarden minder georganiseerd zouden zijn werd hiermee bevestigd.
Voor deze Porto-excursie hadden vriendinnen zich opgegeven, als ook twee gezinnen inclusief opa en oma, echtparen en twee dames alleen. De ene dame maakte continu selfies van zichtzelf en de andere had haar haar geverfd in de kleur fuchsia.
Een reis door de tijd met de historische Douro-trein
Na ruim een uur gewacht te hebben kwam een diesellocomotief aanrijden, die personenrijtuigen trok die waren gebouwd aan het einde van de jaren 40 van de vorige eeuw. Ik waande me in een verhaal van Agatha Christie. Wie ging er dood, tijdens onze 160 km lange rit over de Douro-lijn, en wie was de moordenaar? De spoorlijn volgde de Douro rivier en doorkruiste een wijnbouwgebied. In de 19e eeuw hadden ingenieurs 26 tunnels en 30 bruggen gebouwd om vaten portwijn naar de kust te vervoeren.
De treinreis was schitterend. De rijtuigen hadden ramen die geopend konden worden. Ze gaven een fantastisch uitzicht op het UNESCO-werelderfgoedlandschap waardoor wij reden. Tomoko en ik hadden plaatsgenomen aan de rechterkant van de trein, de kant waar de rivier was. Na een tijdje staken we een brug over en reed de trein aan de andere kant van de rivier. Er waren niet heel veel mensen in de trein, waardoor we overal konden staan of zitten.
Tijdens het tweede deel van de treinreis stapten steeds meer reizigers in en raakten alle zitplaatsen bezet. We konden niet meer ronddrentelen en dat was jammer. De temperatuur was intussen opgelopen naar 36 graden en we begonnen stilletjes te verlangen naar het einde van de rit. Met een half uur vertraging kwamen we om 15:00 uur op station Porto Campanhã aan.
Lunch en bezoek aan de stad met een locale gids
We liepen door het drukke station naar de bus. In de groep waren twee personen makkelijk te herkennen, te weten ik, omdat ik een kop groter was dan de rest, en de dame met het fuchsia haar.
De bus bracht ons naar het centrum van Porto. we kregen 1,5 uur de tijd om op eigen gelegenheid te lunchen. Tomoko en ik liepen naar de rivier en streken neer op een terras van Botequim. We bestelden 2 gerechten met bacalhau. Het is de Portugese benaming voor gezouten en gedroogde kabeljauw. We dronken er een glas witte wijn bij. Het eten smaakte goed en de rekening was aan de hoge kant, zoals we verwacht hadden.
De bus reed ons vervolgens naar de kathedraal waar de rondleiding met een Spaanstalige gids door het centrum begon. De tour was te voet. Het was fijn om eindelijk te bewegen en de buitenlucht te voelen, die aan het afkoelen was.
We wandelen langs de bekende gebouwen van de stad, de McDonalds (met art-deco glas-in-loodramen en kroonluchters), het São Bento treinstation (die wereldberoemd is vanwege de stationshal met ruim 20.000 handbeschilderde blauw-witte tegels), de overdekte Bolhão-markt (waar sinds 1850 verse producten worden verkocht) en de Livraria Lello (de Harry Potter-boekwinkel die zo extreem populair is dat je alleen naar binnen kunt als je online een kaartje koopt voor €15.95). Daarna eindigde de tour bij souvenirwinkeltjes en een pastel-de-nata winkel.
De bus pikte ons weer op en bracht ons naar de andere kant van de rivier, naar hotel Black Tulip. Het was inmiddels 21:00 uur geworden. Tomoko en ik brachten onze spullen naar de hotelkamer en gingen direct weer weg om wat te eten. We kwamen terecht bij een pizzeria en bestelden een salade. We waren te moe om ver te lopen en de pizzeria was relatief dichtbij het hotel. Later zagen we dat enkele groepsgenoten eenzelfde keuze hadden gemaakt.
Ontbijt
Het Black Tulip hotel was een 4-sterren hotel, maar ik moest douchen in het bad, en dan vind ik dat er een ster van de waardering afgehaald moet worden. Het ontbijt was op de bovenste verdieping. Om 8:15 uur werden we bij de bus verwacht. Toen Tomoko en ik in de ontbijtzaal aankwamen om 7:15 uur, was er geen enkel tafeltje meer vrij. Goddank konden we bij 2 reisgenoten aanschuiven.
De reisleiding had gezegd dat we om een uurtje of 10 een tweede ontbijt op de boot kregen. Maar bij aankomst op de boot, om een uur of 9:00, werden we geacht direct aan ons tweede ontbijt te beginnen. Ik had geen trek en dronk alleen een kop thee. De Spanjaarden die doorgaans de dag starten met een zeer licht ontbijt, begonnen enthousiast aan hun broodje met jam en een plak cake. Enkele vrouwen doopten zonder enige gêne de cake in de koffie.
Cruise Porto – Regua
De boot kwam in bewegen en we gingen naar het dek, waar je onder een tent kon gaan staan of op een stoel in de zon kon gaan zitten. Een groepje luidruchtige Portugese mannen ging om 10 uur aan het bier, zoals luidruchtige mannen in groepen vaak doen.
We voeren onder de 6 bruggen van Porto door. Het was half bewolkt. Toen de zon achter de wolken tevoorschijn kwam, vluchtte Tomoko naar een plekje in de schaduw. Een Portugese vrouw zag dat ik een verrekijker bij me had en ze wees me op een vogel die op een takje zat en op een groepje roofvogels, dat op de thermiek aan het cirkelen was.
De Douro rivier lag in een dal, waarin vele wijngaardterrassen waren aangelegd. Sinds de 18e eeuwen groeien hier de druiven voor de Port- en Douro-wijnen.
Tegen een uur of 11 bereikten we de Crestuma-Lever dam. Een sluis bracht ons maar liefst 14 meter omhoog. In mijn jeugd bracht ik met mijn vader en zus regelmatig tijd door op de zeilboot van mijn vader. We gingen destijds vaak door een sluis, maar ik had niet eerder zo’n groot verval overbrugt.
De lunch was om 12 uur en dat was heel vroeg naar Spaanse begrippen. Na een aperitief volgde aspergesoep, een droog varkenslapje met aardappelen en een koolprutje, en een smeuïg chocoladecake.
De lucht was intussen helemaal dichtgetrokken en eerlijk gezegd was dat heel prettig.
De tweede sluis kwam in zicht, en deze was nog spectaculairder dan de eerste. De Carrapatelo-sluis is met een verval van 35 meter een van de diepste riviersluizen van Europa. Het maakt deel uit van de Carrapatelo-dam en verplaatst bij elke schutting 190.000 m³ water. Ter vergelijking: in een standaard 50-meter wedstrijdbad (Olympisch formaat) zit doorgaans 2.500 m³.
We kwamen in Regua aan, het eindpunt van de cruise. Ik had op internet gelezen dat de treinreis veel mooier was dan de bootcruise, maar we vonden allemaal dat dit niet zo was.
Terug naar Salamanca
We stapten in de bus en reden terug naar Salamanca. Het was inmiddels 16:30 uur geworden. Ik had enorm tegen het laatste stuk van onze excursie opgekeken. Zes uur in de bus zitten was niet iets dat ik uit eigen beweging zou doen. In de praktijk viel het reuze mee. Na de grens wonnen we een uur door de klok een uur vooruit te zetten en bij een tankstation pauzeerden we een tijdje.
De excursie was prachtig en gevarieerd geweest. Het groene dal van de Duero is met de vele wijngaarden een fraai gebied. Het staat met recht op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Het historisch centrum van Porto staat ook op die lijst. Het is een sfeervolle authentieke stad, mooi gelegen aan het water.