Proloog
Afstand: 14 km
Startpunt: Tegenover Adrianusplein Sint-Michielsgestel
Landschap: Bos, Landgoederen, Rivieren
Naar de route op afstandmeten.nl
Ik was met Loes naar de film Vie Privée geweest, toen ze me vertelde dat ze er aan toe was om de kleding van haar overleden man op te ruimen. Ik dacht meteen aan Jolanda.
Jolanda steunt Oekraïne middels het inzamelen van kleding. In de medische posten bij het front is er een gebrek aan T-shirts, onderbroeken, sokken, fleeces, flanellen overhemden en joggingbroeken. Er is eigenlijk gebrek aan alles waarmee je zacht in een ziekenhuisbed kunt liggen.
Begin januari bracht ik een weekend bij haar door in Antwerpen. We maakten twee leuke wandelingen in de sneeuw in de omgeving van Brasschaat. Brasschaat is een welgestelde gemeente ten noorden van Antwerpen, omringd door mooie natuurgebieden. Na iedere wandeling gingen we naar een kringloopwinkel, op zoek naar onderbroeken en joggingbroeken.
Loes wilde graag de kleding van haar man schenken aan gewonde slachtoffers uit Oekraïne.
De overdracht
Waar spreek je af als de ene persoon in Antwerpen woont en de andere in Amsterdam, als je een overdacht wilt doen en als je beide van wandelen houdt? Het antwoord is … Sint-Michielsgestel.
We zouden elkaar treffen bij de parkeerplaats tegenover AH Kloosterpad. Toen ik aan kwam rijden was Jolanda er nog niet. Ik had in de ochtend een extra kop thee bij het ontbijt gedronken en daarna nog eentje bij Loes, dus ik had hoge nood. Ik liep het centrum in, op zoek naar een toilet. Bij Brasserie Thuys ging ik naar binnen. De trap aan de rechterkant leidde naar de ingang van het restaurant. Als je links de trap afging, dan kwam je bij de toiletten uit. Ik glipte ongemerkt naar beneden en kon mijn plasje plegen.
Jolanda arriveerde en ik gooide de kofferbak van mijn auto open. Ik liet Jolanda zien wat ik bij me had en waande mij een kofferbakverkoper op de Chiswick Car Boot Sale. Naast kleding had Loes ook twee scheerapparaten en incontinentiemateriaal bijgevoegd. Jolanda glunderde, toen ze de witte luiers zag. “Ze komen héél goed van pas”, zei ze opgetogen. In de loopgraven in Oekraïne dragen militairen luiers, omdat ze niet even de loopgraaf uitkunnen om naar de wc te gaan. Er ging een wereld voor mij open.
“Ik wil nog even naar het toilet”, deelde Jolanda mee. “Ik weet een hele goede plek”, antwoordde ik haar met een glimlach op mijn gezicht.
Het Kruitvat
Tegenover brasserie Thuys is het Kruitvat. “Is het goed als we daar even naar binnen gaan?”, vroeg Jolanda toen ze de winkel zag, “In België is paracetamol veel duurder dan in Nederland”.
Een doosje paracetamol 500 mg met 50 tabletten kost in Nederland € 1,59. In België ligt de prijs rond de €4,50 voor een doosje met 30 tabletten. We liepen de drogist binnen en laadde ons winkelmandje vol met paracetamol en ibuprofen. Een verkoopster, die naast ons de vakken aan het vullen was, zei dat we slechts zes doosjes paracetamol en zes doosjes ibuprofen per persoon mochten meenemen.
We plaatsten een groot deel van de doosjes terug in het schrap en gingen naar de self-scan kassa om af te rekenen.
Het Groene Woud
Wat later dan gepland begonnen we aan onze wandeling door het Brabantse land. De Dommel doorkruist Sint-Michielsgestel en we liepen langs de rivier de stad uit. Het was half bewolkt en in de zon was het goed toeven. We staken bij de waterkrachtcentrale de Dommel over. Het stromende water zette een schroef in beweging en de opgewekte energie voorzag 170 huizen in Sint-Michielsgestel van groene stroom. Om te voorkomen dat de schroef in de centrale vastliep, stond een ploeg van veertien vrijwilligers dagelijks paraat om de opgehoopte takken, riet en andere spullen voor het krooshek te verwijderen.
We waren op landgoed Zegenwerp en passeerden een monumentaal pand, dat verscholen lag achter de begroeiing. We lieten de rivier achter ons liggen en betraden een bos. De wandelpaden waren af en toe discreet, waardoor we moeite hadden om ze te vinden. Bij een mooi vennetje pauzeerden we en aten we een boterham.
Denkend aan Brabant zie ik intensieve veehouderijen in het landschap staan, met megastallen en cilindervormige hoge torens, die de vervuilde stallucht reinigen voordat deze naar buiten gaat. Maar ik moet mijn beeld bijstellen. Het gebied tussen de steden ‘s-Hertogenbosch, Eindhoven en Tilburg is prachtig. Er zijn verscheidene bijzondere natuurgebied en kleinschalige akkers. Het wordt ook wel Het Groene Woud genoemd.
Laarzenpad langs de Essche Stroom
We kwamen langs Golfclub De Dommel en landgoed Halse Barrier. Eenmaal bij de A2 maakten we een U-bocht en liepen we langs de Essche Stroom verder. Het van nature laagliggend gebied is opnieuw ingericht als sponswerking, wat betekent dat het fungeert als een buffer om wateroverlast stroomafwaarts te voorkomen. Omdat het de afgelopen twee dagen veel had geregeld, wandelden we over drassige graslanden.
Hoewel het niet in de beschrijving van de route had gestaan, liepen we feitelijk over een laarzenpad. Gelukkig waren onze wandelschoenen waterdicht.
Aan het einde van het grasland was een wandelpad langs de beek gemaakt, dat begrensd werd door een haag. Het pad was vaak belopen, want al het gras was stukgelopen. In de kleigrond was regenwater blijven staan.
Onze tocht werd avontuurlijk, toen we over een hangbrug de beek moesten oversteken. De leuningen waren gemaakt van schakelkettingen. Tussen de bamboe loopplanken en de leuning was een grote open ruimte. Als je over de brug liep, dan ging die op en neer. Als je met z’n tweeën erover liep, dan wiebelde de brug nog harder. Ik hield me goed vast aan de kettingen, want ik wilde niet vallen. 150 meter verderop bracht een andere hangbrug oms weer terug naar de andere kant van de beek.
Haanwijk
De beek vloeide samen met de Dommel, en wij staken de Dommel over om een lusje te lopen in natuurgebied Haanwijk. In de verte lag Kasteel Nieuw Herlaer. We passeerden theehuis ’t Haantje, maar we wilden pas een pauze inlassen aan het einde van ons rondje. De historische dijkjes in dit gebied waren heel mooi.
Bij het theehuis was een landhuis, als ook een schuur waarin het museum Romeins Halder was gevestigd. Ze exposeerde munten, aardewerk en glaswerk, die in de 60-er en 70-er jaren in de omgeving waren gevonden. Het museum was dicht, en uit de posters kon ik opmaken dat een vondst bestond een grote hoeveelheid Romeinse munten uit de periode 250-275 n.Chr.. Er ging een lichtje bij me branden. Langs de Essche Stroom hadden we een lelijk beeld gezien waarin kolossale munten waren verwerkt. Ik begreep nu dat het kunstwerk de plek markeerde waar de muntschat was gevonden.
Tijdens onze ronde hadden we ons verheugd op thee met appeltaart, maar het theehuis bleek gesloten. Aan het hek hing een brief; na 27 jaar had de eigenaar besloten om ermee te stoppen. We hadden tijd nodig om met deze tegenvaller om te gaan.
Terug in Sint-Michielsgestel
Toen we weer terug waren bij de Dommel volgden we de rivier tot we in Sint-Michielsgestel waren. De wandeling was boven verwachting mooi geweest, maar het laatste stuk langs het water was een beetje saai.
In de stad gingen we wat drinken bij Brasserie Thuys. Maar voordat we dit deden liepen we de Kruitvat in. Omdat er nu geen verkoopster in de buurt was, konden we ongezien ons winkelmandje tot aan de rand vullen met paracetamol en ibuprofen. Het was voor een goed doel. Het was voor Oekraïne.
De Amerikanen hebben een mooie documentaire gemaakt van 15 minuten over de Dommel. De docu staat op YouTube.