Tijdens mijn verblijf in Salamanca werd ik altijd in de horeca vriendelijk en relaxt bediend. Er waren 2 ervaringen die eruit sprongen, eentje in positieve en eentje in negatieve zin.
Café Dominicos, C. San Pable 66, Salamanca
Het was 14:00 uur en onze laatste schooldag was net geëindigd. Ik liep samen met Tomoko naar het restaurant El Laurel. We waren 4 weken geleden gelijktijdig begonnen op Tia Tula, een cursuscentrum voor modern Spaans. Ik had niet gereserveerd en er waren helaas geen tafeltjes meer beschikbaar. We namen toen maar plaats op het terras van Café Dominicos. Het was een prachtige plek, met uitzicht op het Plaza del Concillio de Trento en daarachter het San Esteban klooster.
De ober negeerde ons steeds en achteraf hadden we toen de conclusie moeten trekken om te vertrekken. Na lange tijd konden we eindelijk een bestelling plaatsen. Het was razend druk in het restaurant en de toeristen op het terras werden aan hun lot overgelaten.
We hadden honger en wilden graag iets eten en iets drinken, maar we zaten op een droogje. Precies op het moment dat we besloten om te vertrekken en aanstalten maakten om op te staan, kwam de ober aanlopen met 2 glazen en witte wijn. We lieten ons terug in onze stoelen zakken en we brachten een toost uit op onze laatste dag in Salamanca.
Na drieën werd onze eerste tapa gebracht. De Salade Caprice aten we in een record tempo op, zonder in de gaten te hebben dat de basilicumblaadjes geheel ontbraken. We hadden 3 tapas besteld en ons voorgenomen om nog meer hapjes te bestellen, mochten de porties niet groot genoeg zijn.
Halverwege ons glas witte wijn werden 5 zelfgemaakte croquetas gebracht. Ze hadden de vorm van bitterballen. Ze zouden allemaal een andere vulling moeten hebben, maar ik kon het verschil niet tussen de verschillende ballen proeven. En Tomoko kon dat ook niet.
We vroegen ons af waar onze “Cambones a la parrilla con alioli” bleef. Het was een gerecht dat we niet kenden en waar we naar uit hadden gekeken. De ober antwoordde dat de keuken dicht was en dat er geen tapas meer zouden komen. Het was inmiddels 16:00 uur geweest. Perplex keken we elkaar aan. “Waren we in een sketch van Banana Split beland?”
We vroegen om de rekening en gaven aan dat we niet tevreden waren. We hadden een gerecht besteld en niet gekregen. De ober gaf geen sjoege en ook geen korting.
Ik kan begrip opbrengen dat je langer dan gebruikelijk moet wachten als het heel druk is. Maar ik kan niet begrijpen dat je je klanten niet fatsoenlijk behandeld, de bestelling niet nakomt en geen berouw toont. Daarom adviseer ik iedereen om niet naar Café Dominicos, C. San Pable 66, te gaan.
Bar K-Fetan, C. Principe de Vergara 5, Salamanca
Op de zondag dat het Spaanse elftal tegen Saoedi-Arabië speelde in de voorronde van het WK Voetbal ging ik naar een bar om wat tapas te eten. Het was de eerste keer dat ik hier was. Twee TV’s toonden de wedstrijd en de tweede helft was net begonnen. Ik keek met de gasten in de bar mee en at croquetas de jamón, croquetas de bacaloa en een stuk tortilla. De tapas smaakten uitstekend en de ober had aan mijn Tinto de Verano een scheut Martini toegevoegd.
Vlak voor het einde van de wedstrijd, waarin duidelijk was dat Spanje ging winnen, vroeg ik om de rekening. Ik moest 5 euro 60 afrekenen, in contanten. Mijn betaalpas kon ik niet gebruiken. “Ik heb geen cash bij me”, zei ik verschrikt in het Spaans tegen de barkeeper. “No te preocupes”, zei hij. “Maak je geen zorgen”. Ik vroeg of ik morgen terug mocht komen om te betalen en de barkeeper liet me weten dat het goed was.
Toen ik buiten stond realiseerde ik me dat ik toch cash bij me had. Het zat in het vakje van mijn handtas dat ik nooit gebruik. Ik ging weer naar binnen, voldeed de rekening en liet een vette fooi achter. Ik was ontroerd door zoveel vertrouwen en zoveel vriendelijkheid.
Daarom adviseer ik iedereen om naar Bar K-Fetan, C. Principe de Vergara 5, te gaan. Het is een plek die bezocht wordt door de lokale bevolking. De bediening is heel vriendelijk, het eten is goed en de prijs is zeer schappelijk.